MEDIUM

Patricia Arquette stars as Allison in MEDIUM on the CBS Television Network.  Photo: Patrick Ecclesine/CBS ©2009 CBS Broadcasting Inc. All Rights Reserved

De in Amerika immens populaire misdaadserie Medium is gebaseerd op het leven en werk van het psychisch medium Allison DuBois, geboren in 1972 te Phoenix, Arizona. Deze vrouw wil, naar eigen zeggen, niet versleten worden voor een paragnost, vanwege de kwalijke naam die hieraan beklijft, maar ziet zichzelf liever als medium en profiler. Hoe dan ook, zij praat met de doden, stelt profielschetsen op van daders die zij in haar dromen zag en sleurde al menig onverlaat naar de gaskamer waar hij zijn terechte straf kon ondergaan. Talloze keren ondersteunde zij, naar eigen bevinden, de Texas Rangers en het Openbaar Ministerie van Phoenix bij hun opsporingswerk, ook al zeggen die instanties daar niets vanaf te weten. En ook de onderzoeksresultaten van een groepje sceptici – het blijkt reuze mee te vallen met haar paranormale gaven – wuift zij als ‘bevooroordeeld’ weg. Zij is getrouwd met Joe, een ietwat sullige raketgeleerde, ze hebben samen drie kinderen, ze schrijft en werkt daarnaast als profiler.

In de televisieserie wordt haar rol vervuld door de actrice Patricia Arquette. En met dat te zeggen ben ik gelijk aangekomen bij het eerste minpuntje in deze dramaserie. Waar de echte Allison een goedogend lachebekje is, doet de rondborstige verschijning van Arquette de kijker vermoeden dat God feilbaar is, gezien het feit dat hij dit ‘iets’ uit de rib van Adam wist te kneden. Het larmoyante voorkomen van deze dame, haar huilende soepogen, het altoos defensieve, nasale stemgeluid, haar zelfopgelegd slachtofferschap (‘ik heb toch nooit om deze gave gevraagd’) gekoppeld aan een onvermogen tot empathie (alles draait uitsluitend om haar), geven mij de indruk dat haar eega of de goedheid zelve moet zijn, of dat hij zichzelf in de loop der tijd heeft weten te pantseren met een schild van ondoordringbare onverschilligheid in zijn keuze voor bedpartners. Ik zweer het je, als je twee minuten in het gezelschap van deze vrouw doorbrengt, dan lijkt eugenetica heus niet zo’n slecht idee.

Kwalijker wordt het wanneer zij een zaak voordraagt aan haar baas, de officier van justitie. ‘We krijgen de zaak niet rond,’ bromt die man in bijna alle afleveringen, ‘alle bewijsmateriaal waarover we beschikken is indirect.’ ‘Maar ik heb die man toch echt in mijn dromen gezien toen hij die vrouwen onthoofde; hij mag zijn straf niet ontlopen,’ sputtert ons medium tegen. ‘We moeten ons vertrouwen stellen in de jury,’ besluit haar baas kordaat. Welja, joh. Doe dat. Dat zal helpen.

Van de twaalfkoppige jury bij het vaststellen van de schuldvraag blijkt vaak dat de helft de Engelse taal niet machtig is, terwijl de andere helft geen idee heeft wat de rechter nu eigenlijk zegt als hij zijn instructies aan de jury geeft. Je moet van goede huize komen wil je uit een instructie als ‘failure of recollections is common. Innocent misrecollection is not uncommon’, kunnen opmaken dat het geheugen van getuigen, ook al handelen ze ter goeder trouw, niet altijd even betrouwbaar is. Er is geen hond die juridische dubbelontkenningen begrijpt. Neem daarbij ook nog eens een keer de dagvergoeding voor juryleden van $25,-, en je begrijpt dat iedere rechtgeaarde Amerikaan alles in het werk stelt om onder zijn burgerplicht tot juryzitting uit te komen. Dat ligt anders bij de zogenaamde penal phase in een rechtszaak. Waar de jury bij de schuldvraag uitsluitend mag oordelen over de schuld van de verdachte en of hij, bij schuldbevinding, in aanmerking komt voor de doodstraf, daar mag de jury tijdens de zaak om de strafvraag ook de doodstraf uitspreken. En sinds Bill Clinton dat in 1995 invoerde en Barack Obama daar later de wettelijke basis voor verschafte, mogen er tijdens de strafvraag alleen maar mensen in die jury zitten die principieel niet tegen zijn tegen het opleggen van de doodstraf. Het gevolg is dat de jurybanken bij een schuldvraag nauwelijks gevuld kunnen worden, maar dat mensen, overal in de Verenigde Staten, bij bosjes de deur uitrennen om maar zitting te kunnen nemen in een jury bij de strafvraag. ‘Dan mag je lekker de doodstraf uitspreken, ook al heb je geen idee waarover het gaat.’

Zo ook ons echte medium, Allison DuBois. Deze vrouw stelt nergens groter genoegen in dan om zitting te nemen in zo’n jury, waarschijnlijk met het oog op toekomstige clientèle. Om die reden was zij het dan ook niet eens met de beslissing om Patricia Arquette haar rol te laten spelen: ‘Die is tegen de doodstraf. Hoe kun je?’